ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน

เป็นเพื่อนกับตัวเอง ไม่มีเหงาแน่ๆ

ใดใดในโลกล้วนอนิจจัง
แปรปรวนเปลี่ยนแปลงไปได้ตลอด
ควรกำหนดหมายถึงความไม่แน่นอนของสิ่งทั้งหลายไว้เสมอ
จะได้ไม่ต้องผิดหวังรุนแรงเมื่อสิ่งทั้งหลายเปลี่ยนไป
ขุนเขายังเปลี่ยนได้
แม่น้ำสายใหญ่ยังเปลี่ยนเส้นทางเดิน
จิตใจคนยิ่งเปลี่ยนแปลงง่าย
อย่าอิงอาศัยใครจนพึ่งตัวเองไม่ได้
ถ้าเขาเปลี่ยนไปเราจะตั้งตัวไม่ติด
ที่ว่าแน่นอนก็ไม่แน่นอนได้
อย่าหวังอะไรให้จริงจัง
ขวนขวายพึ่งตนเองอยู่เสมอดีกว่า
อย่าอาศัยคนอื่นมากเกินประมาณ
ถ้าเขาเปลี่ยนไปเราจะกลายเป็นง่อย
ดีที่สุดคือพึ่งตัวเองให้มาก
เป็นเพื่อนกับตนเองให้เป็น
จะเห็นความสุขภายในตน
เป็นคนไม่โดดเดี่ยวเดียวดาย.

ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s