เกิดจนตาย

เริ่มรักจนพรากจากกัน

วันเยาว์วัย…ได้สนุก…ไม่ทุกข์-เล่น
เมื่อยามเป็น…วัยรุ่น…กรุ่นรักหนา
เหมือนภมร…ร่อนหา…กลิ่นมาลา
หนุ่มสาวมา…หาคู่…เลี้ยงดูกัน

เมื่อเวลา…ล่วงไป…วัยกลางคน
สร้างกุศล…ของตนไว้…ให้คงมั่น
หากถึงครา…เวลาตาย…ไม่จาบัลย์
นึกถึงวัน…สรรค์สร้างบุญ…เป็นทุนเดิม

วัยชรา…มาเยือน…เตือนพลัดพราก
ถึงวันจาก…จักได้ไม่…อาลัยเพิ่ม
อนิจัง…สังขารหนอ…มิต่อเติม
มีจุดเริ่ม…จุดพราก…จากกันเอย.

ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s