ขอเพียงความห่วงใย

บางทีแม่ก็แค่ต้องการแค่ความห่วงใยธรรมดาๆที่ส่งมาจากลูก

ถามหารัก…จากใจ…”ไปไหนลูก?”
ผิดหรือถูก…ถามออกไป…ใจฉงน
จากเด็กน้อย…คอยเรียก”แม่”…แต่เล็กซน
พอเป็นตน…เติบใหญ่…ใยเฉยชา

ไปทำงาน…กลับถึงบ้าน…เอ่ยขานหน่อย
แม่เป็นคน…ใจน้อย…ละห้อยหา
รู้หรอกนะ…ลูกอาจจะ…เบื่อละอา
โอ้!ดวงตา…อย่าห่างเหิน…กันเกินไป

รักของแม่…ขอแค่…ความรู้สึก
ลูกจงนึก…ตรึกตรอง…ลองได้ไหม
แม้ไม่เหมือน…แต่ก่อน…ตอนเยาว์วัย
ขอเพียงความ…ห่วงใย…จากใจเอย.

Advertisements
ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s