ขอเพียงความห่วงใย

บางทีแม่ก็แค่ต้องการแค่ความห่วงใยธรรมดาๆที่ส่งมาจากลูก

ถามหารัก…จากใจ…”ไปไหนลูก?”
ผิดหรือถูก…ถามออกไป…ใจฉงน
จากเด็กน้อย…คอยเรียก”แม่”…แต่เล็กซน
พอเป็นตน…เติบใหญ่…ใยเฉยชา

ไปทำงาน…กลับถึงบ้าน…เอ่ยขานหน่อย
แม่เป็นคน…ใจน้อย…ละห้อยหา
รู้หรอกนะ…ลูกอาจจะ…เบื่อละอา
โอ้!ดวงตา…อย่าห่างเหิน…กันเกินไป

รักของแม่…ขอแค่…ความรู้สึก
ลูกจงนึก…ตรึกตรอง…ลองได้ไหม
แม้ไม่เหมือน…แต่ก่อน…ตอนเยาว์วัย
ขอเพียงความ…ห่วงใย…จากใจเอย.

ข้อความนี้ถูกเขียนใน ไม่มีหมวดหมู่ คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s